Tuana Çalışkan
@vincentmadgogh
Geleneksel cinsiyetler arası ilişkileri, kadınları belli şablonlar içinde değerlendirmemeyi toplumlar olarak en salt biçimde öğrenmediğimiz takdirde, içinde bulunduğumuz yerküre bir adım daha yaşanası ve insancıl olmayacak. Sayfaların arasındaki sesleri duymamız akabinde de duyurmamız gerekiyor. Kadın ya da erkek, siyah ya da beyaz, Batılı ya da Güneyli, Katolik ya da Budist... Bunları aşmak ne denli zor olabilir bilemiyorum. Şekilciliği, materyalistliği, etnik köken dertlerini bir kenara bırakıp hepimizde ortak olan çi'ye odaklanmalıyız. Bize hayat veren yaşam enerjimize. Dönüp baktığımızda yargısızca sadece İNSAN olarak görmeliyiz birbirimizi. Tüm bunları bir kenara kurulmuş çoğunluğa anlatmak, cinsiyetçiliğin önüne geçip insanca yaşamak o kadar zor ki. Eril zihniyetten kurtulamamış ilkel erkeklerden ve onların boyunduruğu altına girmiş, kimliğini unutup köleleşen kadınlardan bahsediyorum. Sizler saf bir budala olarak görülmekten korktuğunuz için kadınları oldukça yanlış değerlendiriyorsunuz. Ve size bu kadar itici gelen eğitimli, kendini yetiştirmiş kadınlara gelince, bizleri aslında hiç tanımadığınızı itiraf etmeniz gerekirdi. Okumak, eğitimli olmak bizim için ne çilecilik ne de hayatımızı çalışma masası başında geçirmek anlamına geliyor. Doğru perspektiften bakabilseydiniz böyle bir şeyin olası olmadığını ekseriyetle görebilirdiniz. Biz kadınlar eğitim sayesinde özgürlüğümüz için, haklarımız için mücadelenin içine, yaşamın içine giriyoruz.
Tek bir kadın yukarıda bahsini açtığım türden bir bireyin penceresini tamamıyla değiştirebiliyor. Doğru yaklaşımlar ve birliktelikle cinsiyetçiliğin önüne farkındalık yaratarak geçebilmek mümkün. Yüzyıllardır süre gelen bu ilkel bakış açısını kırmalı ve yoketmeli, hepimiz içimizde barındırdığımız İNSAN suretine bürünmeliyiz.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kafasının içinde mahiyet bulan paradoksal döngülerin içinde, kabuğuna çekilmiş bir kaplumbağa gibi yaşar Raskolnikov. Herkesle her tür ilişkisini kesmiştir. Sanki zihni şarap tanrısı Baküs'ün etkisi altında kalmışçasına bulanık, karman çormandır. Düşüncelerinin ayakları yere sağlam basmaz, her yeni düşüncesinde sendeleyerek devam eder yoluna. Neyin doğru olduğuna karar vermek, neyi düşüncelerinin içine katacağını seçmek onun için müphem bir zulümdür. Fikirlerinin arasında kaybolmadan doğru düşünceye ulaşmak onun için Golgotha'ya tırmanmakla eş değerdir... Raskolnikov'u "Ben bir bit miyim, yoksa insan mı?" ikilemine götüren içine kapandığı yalnızlık ortamında oluşturduğu bireyci , toplumsal içeriği yönünden ise anarşik düşünceleridir. Bedeni içinde bulunduğu yüzyıla, adımları bastığı yerküreye ait değil gibidir. Hastalıklı zihninin armağanı ters yönde çalışan etkileyici zekası ve kararmış ruhu yaptırır geleceğini inşa ettiren hatalarını. Şehvetten yoksun yüreğini son ana kadar farkında olmasa da, muhafazakar bir fahişeye emanet eder, yüreğiyle sınırlı kalmaz tüm benliğiyle soyutça atılır kollarına, dizlerine atılıp prangalı ayaklarının ağırlığıyla sarılırken anlar tüm bunları. Kendi kafasının içinde kurduklarıyla, etrafında duydukları hatta gözlemledikleriyle ve sanrılarıyla günlük yaşantısını zihin kasesinin içinde çırpıp, tinin ateşli fırınına sürüp geçen zamanı hesaplayamadığından mütevellit orada unutup yakmasaydı eğer, ne Gregor Samsa' nın böceğe dönüştüğünde duyduğu, ne Bay R'nin bilinmeyen kadını asla bilemeyeceğini farkettiği, ne kavalın sesiyle bambaşka ıssız lağımlara giden farelerin anlayamadığı, ne de kütüphanesi yanan Hypatia'nın çektiği acıları duyumsayacaktı. Ama belki onun içindeki bundan bile fazlaydı. Yaşadığı şey bunlardan daha farklıydı.
