Papatyalar birer birer bırakıyor yapraklarını,
Yeniden filizlenmek istediği yeşilliğe.
Bilmezler ki rüzgâr alıp savuracak onları,
Bilmezler ki kopan yerde tekrar filizlenmez yaprakları,
Bilmezler ki yaprakları olmayan papatyalar,
Terk etmişlerdir papatya olmayı...
Bir anlık düşünceyle gözleri dolar mı bir insanın? Akıl kendini düşüncelerin arasına bırakırken kalp sessizce titrer. Gözler düşüncelerin ağırlığıyla kördür, görmez olur, gözyaşları kapatır onları. Eller birçok düşünceyi birbirine bağlamaya çalışır gibi kenetlenir birbirine. Düşünceler kendini dışarıya salar.
Hasretimin yıllardan beri bel bağladığı…
İşte odur düşüncelerimin başucunda.
O, göğsünün taşkın hareketi avucunda,
Gözlerinde rüyaların gülüp ağladığı.