“Bilinmez bir kuşatmanın ablukasında gönlüm… Kendime yabancı duygular içindeyim. Efkar tüten yüreğimde sebebini anlayamadığım muhal bir sızı var… İçinde yaşadığım bu masallar şehri mi hüzne tutsak bu akşam? Yoksa, iradesini yavaş yavaş elimden kaydığını hissetmeye başladığım gönül dünyam mı ?
Ruhumu cenderede hoyratça sıkıştıran, arzularıma düşüncelerimi esir etmeye çalışan kalbim; titizlikle döşediğinin raylarından kayması için el değmedik duygularımı isyana çağırdığını biliyorum…
Medet ey sığınılacak tek liman! Nefsimin ve gönül dünyamın yanılgılarından beni esirge ve uzak tut. Ben bende değilim bu akşam…”