Vuslat Dursun

İnsan bazen hayatı boyunca yalnızca bir kişiye gerçekten “kendisi” oluyor. Sonra o kişi gidince, geri kalan herkese rol yapıyor.
Vuslat Dursun
Vuslat Dursun
Oysa biz, sınırların ihlal edilmek için var olduğuna inananlardık. Biz, birinin ruhuna sızarken haritaları yakanlardık. Ne ara bu kadar usta birer haritacı olduk? Ne ara hangi bölgenin yasak, hangi duygunun mayınlı olduğunu ezberledik?
Vuslat Dursun
Vuslat Dursun
Öyle bir araftayım ki, ne cennetin ışığına layığım ne de cehennemin ateşinde yanacak kadar mecalim var.
Vuslat Dursun
Vuslat Dursun
Ben artık yarım kalmış bir hikâyenin son cümlesiyim; noktası konulmuş ama anlamı havada asılı kalmış...
Vuslat Dursun
Vuslat Dursun
Zaman, sadece gidenlerin ardından tutulan bir yas defteridir...
Vuslat Dursun
Vuslat Dursun