Aslında hikaye açısından bakarsak asla 5/5 bir kitap değil. Çok klişe aşk üçgenleri dörtgenleri içeren bir konuya sahip fakat böyle bir konu bile Halide Edibin elinde bir şahesere dönüşebiliyor. Halide Edib'in okuduğum ilk kitabıydı ama son olmayacağını temin edebilirim kitabı kütüphaneye vermemle yeni bir Halide Edib kitabı almam bir oldu. Bu kitabı okurken en pişman olduğum şey kitabın ilk 100 sayfasında Hasanı çekici bulmuş olmam, benim böyle imkansız ve asla birlikte olamayacaklarını bilmelerine rağmen birbirini seven aşıklara zaafım vardır başta Hasanı da onlardan sanmıştım fakat Azize denize atladıktan sonra başının ucundan ayrılmayıp ah Azize vah Azize diye ağlayınca aslında kafamdaki gibi bir karakter olmadığını anladım. Kitabın sonlarında ihanete uğrayan Azize bunu biliyorum fakat yine de kendimi Azizeye sinir olmamaktan alıkoyamıyorum kızım çocukla her konuştuğunda ağzından "sen beni sevmiyorsun Zeyno'ya aşıksın." lafı eksik olmuyor peki neden evlendin bu çocukla mum gibi eriyip gitmene değer miydi bu az düşün bir -resmen zayıf kadın karakterin tanımı Azize- Karakterler arasında en az hakkında bir şey söyleyebileceğim kişi Zeyno sanırım çünkü gayet mantıklı davrandığını düşünüyorum. Hasan'la evlenmedi, Saffet'le nişanını bozdu, en sonunda da gerçekten onu seven ve kafaları uyuşan biriyle evlendi-evet ben de başta yaş farkını çok yadsıdım fakat en mantıklı seçeneğin bu olduğu gerçeğini değiştirmez- Zeyno'nun en büyük hatası belki de Azize'nin Hasan ile evlenmesini teşvik etmektir. Azize'nin çocuğu öleceğini bile bile doğurması hakkında da edeceğim iki kelam var, bu çocuk haberi geldiğinde Azize Hasan'ın onu aldattığını biliyordu ve bu çocuğun Hasan'ı ona bağlayacak tek şey olarak görüyordu, asıl mesele çocuk değil yani Hasan, ve sonuna kadar haklıdır bu konuda