Çok iyi dizi. Özellikle final bölümü beni çok etkiledi.
Fallout bir video oyun evreni. Bu evreni hiç bilmeme rağmen diziyi izlemek oldukça keyifliydi. Post-apocalyptic evrenleri seviyorsanız kesinlikle izlemenizi öneriyorum.
Evren Amerika ve Çin arasında geçen kaynak savaşları sonucunda atılan nükleer bombalar sonucu oluşuyor. Biz bu savaştan 200 yıl sonrasını izliyoruz. Konu kaynak savaşları olunca elbette politik taraflar kapitalistler ve komünistler. Bölümlerde de bu alt temaya değiniliyor.
Ana karakterlerin hikayeleri oldukça sıradan aslında. Sığınak 33'ten bir kızın babası kaçırılır ve onun peşine düşer, çeşitli insanlarla tanışır ve hiç bilmediği vahşi dünyayı anlamaya çalışı. Lucy ile empati kurmamın sebebi bu dünyanın benim için de yeni olması sanırım. Bunun yanında diğer iki karakterin de (Maximus ve Ghoul) hikayelerinin arka planlarını izliyoruz ve finalde müthiş bir birleşme gerçekleşiyor. Konu işlenirken evrenin giderek açılmasından da çok etkilendim.
Dizide göreceğiniz her yapının kendince bir gayesi var ve yüzeydeki insanların da tek gayesi o ağır koşullarda hayatta kalmaya çalışmak. Kaçınılmaz son elbette ki savaş. İzlerken bir taraf seçmek pek mümkün değil. Tıpkı insanlık gibi herkes kendi doğrularınca bir birliktelik oluşturmaya çalışıyor. Lucy'nin de geldiği son nokta bildiği tüm doğruların en temelinden sarsılması oluyor. Ve onun için yeni bir macera başlıyor.
Reklam
nadav kander ile röportaj
fotomagazin.de/bild/interview/...
nadav kander ne tarz fotoğraflar çekmeyi arzuluyor?
Nadav Kander: Yes. I long for pictures that are calm, heavy, and sometimes serious. Very pretty, but sometimes with something unsettling. I want to give them that. I reduce my pictures, such as the constructivists or Mark Rothko and Franz Kline, to simple, strong compositions that should pack because of their colors and shapes. They are energetic and figurative. Photography works just fine at this level. People just never talk about it, about their soul landscapes that reveal information. Our brain always interprets everything, but the physical interpretation is about the colors, about the weight of things. From there the emotion comes into play.
Nadav Kander: Ja. Ich habe das Verlangen nach Bildern, die ruhig, schwer und manchmal ernst sind. Sehr hübsch zwar, aber manchmal mit etwas Beunruhigenden. Das möchte ich ihnen mitgeben. Ich reduziere meine Bilder wie die Konstruktivisten oder Mark Rothko und Franz Kline auf einfache, starke Kompositionen, die wegen ihrer Farben und Formen packen sollen. Sie sind energiegeladen und figurativ. Die Fotografie funktioniert auch auf diesem Level prima. Die Leute sprechen nur nie darüber, über ihre Seelenlandschaften, die Informationen preisgeben. Unser Gehirn interpretiert immer alles, doch die physische Interpretation geschieht über die Farben, über das Gewicht der Dinge. Von dort kommt die Emotion ins Spiel.
fotoMAGAZIN: What gives a picture something unsettling?
Nadav Kander: I can hardly put it into words. It has something to do with the atmosphere. The atmosphere of a picture charges the banal, the otherwise normal things. Sometimes there is something that creates this discomfort. I