kitap zaten yeterince uzun değilmiş gibi her bölüm başında kendini tekrar eden düşünceler, mutluyla bartunun 2 sayfaya bir gereksiz atışmaları ve kitapta hiçbir olay olmaması her bolum işkence çekmeme neden oldu, yankı karakteri olmasaydi ilk 300 sayfayı bile okuyamazdım. Keşke kitabin devamında da Nadir ve diğer çocukları kurtarmaya gittikleri görev gibi çeşitli zorluklar çıksaydı. Yazarın üslubunün kötülüğünden bahsetmek bile istemiyorum, zaten dikkat dağınıklığı olan biri olarak bir de üstüne okunamayacak durumda olan devrik cümleler yüzünden her bölüm sinir krizi geçirdim. Özetle dunyanin en overrated kitabi olabilir. Vermek istediği çoğu mesaj güzel olsada genel olarak zaman kaybı.
