Boşuna uzatıyorum kollarımı ona, sabahları, ağır rüyalardan ağarırken, beyhude arıyorum onu geceleri yatağımda, mutlu safiyane
bir düş beni aldatınca, çayırda onun yanında oturup, binlerce öpücükle onu örtüyormuşumca.
veda günü yaklaşırken
Az sayıdaki mutlu, bir daha geri gelmeyecek günlerin beni doldurup taşırdığı o hazların anısını her nefeste içime çekiyorum.
Kendi kendimizin eksiğiysek, o zaman her şey eksik oluyor.
Tartışmayı kesecektim; zira bütün kalbimle konuşurken, birinin böyle anlamsız bir boş sözle karşıma çıkması kadar hiçbir gerekçe beni böyle çığrımdan çıkarmaz.