Çocuklar yeryüzünde kalbimin en yakını.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
O zamandan beri güneş, ay ve yıldızlar rahatça işlerine bakabilirler, benim için gece de gündüz de bir ve çevremde bütün dünya yitiyor.
*Nedense bu dizede Ayn Rand'ın savunduğu ben diyemeden biz diyemeyiz düşüncesi aklıma geldi. Bu yüzden insanoğlu bencilliğin tanımını bir kez daha yinelemeli ya da en doğrusu bir kez daha okumalı diye düşündüm. Çocukluğumuzdan beri bencil olma başkalarını da düşün kalıbıyla yetiştirilmek, bencilliğin ne kadar kötü aktarıldığına iyi bir örnek bence. Bu öğüdü farklı anlayarak başkalarını düşünmekten kendi varlığını unutarak yaşayan insanlar, henüz benliğine yapmış olduğu en acı kötülüğün farkında değil. Bireyin ilk kendini düşünmesinden daha doğal bir şey olmamalı. En nihayetinde bu düşüncenin de farklı bir bakış açısıyla sosyal medyada " Kendini Sev" başlığı altında verilmesi de ayrı bir ironi. Herkesin bir gün bencilliğin erdemiyle tanışması dileğiyle.
Ben, diye devam etti, en korkaklardan biriydim, öbürlerine cesaret vermek için kendimi yürekli gösterince, ben de cesaretlendim.
En iyisi onu sevdalısının gözüyle görmek; belki benim gözümle, şimdi bana geldiği gibi görünmeyebilir, oysa bu güzel resmi niçin bozayım?