“Vedaları hiç kimse sevmezdi ya, ben daha bir sevmezdim. Belki hiç kimseyi bir daha geri dönmek üzere terk etmediğimdem, belki de vedaların her daim sonsuza kadar sürdüğünü bildiğimden.”
“Acı… sonunda hissettiğimiz buydu.
İliklerimize kadar bir sarmaşık gibi dolanan bir acı hem de.
Sanki… her yer karanlıktı ama çektiği acı dolunay.
Tüm bu içine sıkıştığım karanlıkta gökyüzünde parlayan tek şey acıydı.”
“Bazen yağmurun dinmesi için ıslanmamız gerekmiyor muydu? Denizin dibinden o inciyi çıkartmamız için okyanusa dalmamız ve kurumak için güneşin altında kavrulmamız…”