Kitap bittiğinde ağlayarak kitaba sarıldım. Hunharca ağladığım, 2-3 gün etkisinden çıkamadığım bir kitap.... Sürükleyiciydi, kitap ilerledikçe, Charlie'nin çocukluğuna inildikçe, empati kurdukça daha da yaralandım. Keşke o kocaman çocuğa sarılabilsem. Kitap sonlara yaklaştıkça gayet normaldi, ta ki son 5-6 sayfada bittim... "ben de herkes gibi bir insanmışım" çok sıradan görünen bir cümle ama okurken öyle değil aağğğ djxjdhusjwh o gün başka bir kitaba başlamayı düşünüyordum ama o günü geçtim önümdeki 2-3 gün başka bir şey okuyamadım çünkü o hüznün yok olmasını istemedim. Böyle bir iş yapıyorum aniden aklıma geliyor, gözlerimin dolmasına asla engel olamıyorum falan. Kitaplarda ağlamayı seven bir insan olarak iyi ki okumuşum diyorum kısaca. Reading slump'tan çıkmak için tavsiye edilebilir.