Umut yok. Nerede olduğumu biliyorum, kim olduğumu ve günlerden ne olduğunu. Böylece sınıyorum kendimi, aklım başımda. Akıl sahip olunacak değerli bir şey; bir zamanlar insanların para biriktirdiği gibi biriktiriyorum onu. Saklıyorum, zamanı geldiğinde, elimde yeteri kadar olacak.
Uyuşturulmuş hissediyorum kendimi. Bu olasılığı hesaplıyorum: Belki de bana ilaç veriyorlar. Belki de yaşadığımı düşündüğüm bu hayat paranoyak bir kuruntudan ibarettir.