En az diğerleri kadar insan olduğumu kavradım. Başkalarının özentiyle baktığı seçkin biri olmasam da, sözlerimi cilalamayı bilmesem de bir insandım ben de, kalbim ve düşüncelerimin insan olmak için yettiğini gördüm.
En sonunda ben bile kendimi zavallı biri olarak görmeye başlamıştım. Siz benim karanlık dünyama bir güneş gibi doğdunuz. Her tarafımı ışık bürüdü, sizin sevginiz üzerime çöken sevgisizliğin buzlarını birer birer eritti. Kalbimi derin bir huzur kapladı.
Buna inanarak söylüyorum. Artık sizin gerçek koruyucunuz olacağım. Hayal kırıklığınızı ortadan kaldırmak ve densizliğimi unutturmak için buna mecburum.
Benim bunları yapmış olmam için kendimde olmamam gerekir. Fakat bazı zamanlar insanlar bu duruma gelebiliyor. Hele kendini dizginlerinden bir atın heyecanı içindeyken... İşten dönüşüm öyle zor oldu ki ağrılar içindeki başımı ve tüm heyecanını yitiren vücudumu sürükleyerek zar zor odama varabildim.
Tekrar ediyorum hayatım: İnsan bazen kendinin bile tahmin edemeyeceği kadar değişip istemediği sonuçlara vesile olabiliyor. Önemsiz bir şeyden altından kalkılamayacak saçmalıklar doğabiliyor. Tanrı korusun. Size şu kadar sitem ediyor değilim yine de. Yalnızca büyük bir utanç içindeyim. Size kesinlikle öyle kinayeli şeyler yazmamalıydım. Üzgünüm.