"Gitti, bıraktı bizi," diye mırıldandı. "Gitti, çünkü sıkıldı burada bizimle. Ben şimdi yalnız bir adamım, şu parmak gibi yalnızım.*"
* Babalar ve Oğullar'ın yazılışından 24 yıl sonra, Turgenyev, Fransa'da kanserden ölüm döşeğindeyken bu sözü kullanmıştı.
"Bak, solgun bir yaprak düştü ağaçtan, yere doğru sallana sallana iniyor, tıpkı uçan bir kelebeğe benziyor. Hüzünlü, ölü bir şeyin, öylesine neşeli, canlı bir yaratığa benzemesi tuhaf değil mi?"
Bak, bu sabah bizim Kahya Filipin kulübesinin önünden geçerken -hani temiz, düzenli bir kulübeydi- sen dedin ki, Rusya ancak en yoksul köylünün evi böyle olduğu zaman kalkınacak, hepimiz bunun için çalışmalıyız dedin... Bense senin o en yoksul köylün için nefret duydum Filip ya da Sidor diyelim, ben onun uğruna canımı dişime takacağım, o ise bana teşekkür bile etmeyecek... Üstelik de ne yapayım onun ben teşekkürünü? Düşün bir, o dumanı tüten kulübesinde yaşarken benim üstümde otlar bitecek... sonra ne olacak?