Acı her asırda aynıydı da,
Denk geldiğim asır taşmış.
Çocuklar yaşayamamış,
Gün yarım iken,
Ay hep yukarlarda kalmış.
Kimi sayarken yıldızları,
Kiminin üstüne kurşun yağmış.
Gökyüzü aynı da,
Manzaraları hep başkaymış.
Kimi beklerken sabahı,
Kimi mezarın taşlarını saymış.
Ölüm kimine dost iken,
Başkalarının aklından kaymış.
Bir yer istiyorum, oturup soluklanayım,
Çocukları sevip dallardan meyveler koparayım.
Bir yer ki ağlamaklı olmayayım,