Erdinç Ç
@wilhelm_mobius
Şu anda okuduğu kitap
Akıyordu su
gösterip aynasında söğüt ağaçlarını.
Salkımsöğütler yıkıyordu suda saçlarını!
Yanan yalın kılıçları çarparak söğütlere
koşuyordu kızıl atlılar güneşin battığı yere!
Birden
bire kuş gibi
vurulmuş gibi
kanadından
yaralı bir atlı yuvarlandı atından!
Bağırmadı,
gidenleri geri çağırmadı,
baktı yalnız dolu gözlerle
uzaklaşan atlıların parıldayan nallarına!
Ah ne yazık!
Ne yazık ki ona
dörtnal giden atların köpüklü boynuna bir daha yatmayacak,
beyaz orduların ardında kılıç oynatmayacak!
Nal sesleri sönüyor perde perde,
atlılar kayboluyor güneşin battığı yerde!
Atlılar atlılar kızıl atlılar,
atları rüzgâr kanatlılar!
Atları rüzgâr kanat...
Atları rüzgâr...
Atları...
At...
Rüzgâr kanatlı atlılar gibi geçti hayat!
…
Kimse
zamanı yıllarla tartanlar yanılırlar
hiçbir şey tartılmaz başka bi şeyle
hatta çoğu kez kendiyle bile
yaşanır, içini tohuma bırakır
geçer gider geçmez sandıkların bile
…
"sarılıp yatmak mümkün değil bende senden kalan hayale
halbuki sen orda,
şehrimde gerçekten varsın etinle kemiğinle
ve balından mahrum edildiğim kırmızı ağzın, kocaman gözlerin
gerçekten var
ve asi bir su gibi teslim oluşun
ve beyazlığın
ki dokunamıyorum bile..."
