Hayatımın en mutlu anıymış bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilir, her şey de bambaşka gelişebilir miydi? Evet, bunun hayatımın en mutlu anı olduğunu anlayabilseydim, asla kaçırmazdım o mutluluğu.
O andan sonra, artık ne çok korkmuş ne de çok sefil bir haldeydim. Çünkü dehşet ve ümitsizlik sınırını geçmiştim. Artık hayatımın fiilen sona ermiş olduğunu hissetmeye başlamıştım ve bu inanç da beni her şeye cesaret edebileceğim bir noktaya taşımıştı.