Ama sen kimsin ki benim için? Sen ,beni hiçbir zaman, hiçbir zaman tanımayan; bir su birikintisinin yanından geçercesine yanımdan öylesine geçip giden, bir taşa basarcasına üstüme basan, hep, ama hep yoluna devam eden ve beni sonsuz bir bekleyiş içerisinde bırakan sen, kimsin ki benim için?
Ve senin bakışlarından anlıyordum: ruhunda ufacık da olsa bir iz bırakmadığımı, hayatından benimkine, bir örümcek ağı kadar incecik de olsa, hiçbir hatıranın uzanmadığını gösteren bu uyanış, gerçeklik uçurumuna ilk yuvarlanışımdı, kaderime ilişkin ilk farkındalığımdı.