Okurken İçime İşleyen "Üç Yıl"1000Kitap
Çehov’un “Üç Yıl”ında en çok ilgimi çeken karakterlerin ruh hâlleri ve içsel çatışmaları oldu. İnsan bazen umutlu, bazen utanç ve hayal kırıklığıyla dolu hâllerini öyle net hissediyor ki, karakterler gerçek gibi geliyor. Küçük olaylar üzerinden karakterlerin psikolojisine ve düşüncelerine yakından bakabiliyorsun; toplumun dayattığı normlarla bireylerin iç dünyası arasındaki çatışma, yaşamlarını ve kararlarını etkiliyor. Ayrıca Çehov mizahı ve toplumsal eleştiriyi de ihmal etmiyor; günlük yaşamın saçmalıkları, insan ilişkilerindeki komiklikler ve insanların kendi mutluluklarını bir kenara bırakıp başkalarının mutluluğuna odaklanması hem düşündürücü hem eğlenceli. Karakterlerin duygularını bastırıp mantıklı olmaya çalışmaları ama hâlâ içlerindeki yorgunluk ve ağırlığın hissedilmesi, Çehov’un insan ruhunu gözlemlemedeki ustalığını gösteriyor. Küçük olaylarla büyük psikolojik ve toplumsal gerçekleri anlatması kitabı hem etkileyici hem de akıcı kılıyor.
Zaman zaman üzen, utandıran, umutlandıran, eğlendiren Çehov'un Üç Yıl'ının, kitaplığında bulunmasa da birkaç saatinde muhakkak bulunmasını tavsiye ediyorum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Kardeşim, bize yarım ilginç şey ve yirmi dört dert getiriver."
Bir süre sonra garson, tepsi içinde yarım şişe votka ile çeşitli atıştırmalık olan birkaç tabak getirdi.
"İşte bu, canımcığım." dedi Poçatkin ona ve devam etti:
"Bize ustanın iftirasından bir porsiyon ve patates püreli gıybet de getiriver."
Merak ediyorum, hatta uzun zamandır merak ediyorum. Neden şimdiye kadar bir akıl hastanesine konulmadım acaba? Neden deli gömleğini değil de bu ceketi giyiyorum? Hala gerçeğe ve iyiliğe inanıyorum, ben idealist bir aptalım. Günümüzde bu delilik değil mi ki?
Bir Vazgeçiş PasajıAlıntı
Ancak sonra yavaş yavaş, sert bir yargılama sonrası suçlularların büründüğü kayıtsız bir ruh haline büründü ve Tanrı'nın izniyle şimdi her şeyin çoktan geçtiğini düşünüyordu. Ortada korkunç bir belirsizlik yoktu, artık bütün gün bekleyip kıvranmaya ve tek bir şeyi düşünmeye gerek yoktu. Her şey açıklığa kavuşmuştu. Kişisel mutluluğu için tüm umutları bir kenara bırakması, arzular olmadan, umut olmadan yaşaması, hayal etmemesi, beklenti içinde olmaması gerekiyordu; üzerine titremekten bıkkınlık veren bu can sıkıntısının olmaması için başkalarının mutluluğuyla meşgul olabilirdi ve orada yaşlılığın gelişi fark edilmeyecek, hayat sona erecekti. İşte başka hiçbir şeye gerek yok. Umrunda değildi, hiçbir şey istemiyordu ve soğukkanlı bir şekilde mantıklı olabilirdi fakat yüzünde, özellikle gözlerinin altında bir tür ağırlık vardı, alnı lastik gibi gerilmişti, gözyaşları akmak üzereydi. Bedeninde güçsüzlük hissederek uyumaya gitti ve yaklaşık beş dakika sonra uyumuştu.