Safkan atların bir türünden bahsederler,aşırı koşturulmaktan korkunç kızışan atlar,ferahlamak için içgüdüsel olarak bir damarlarını ısırırlarmış.Sık sık ben de kendimi böyle hissediyorum,beni sonsuz bir özgürlüğe kavuşturacak bir damarımı kessem diyorum.
Sinsi bir hastalığın önlenemez şekilde her geçen gün ölüme yaklaştırdığı bahtsız birinden,hançerle işkencesine bir anda son vermesini isteyebilir misin? Gücünü tüketen hastalık,aynı zamanda ondan kurtulma cesaretinden de onu yoksun bırakmaz mı ?