Gerçeğin istisnası olmaz dedim ve gerçek şu ki, insan ne yaşarsa yaşasın o anda olur biter. İnsanı mahveden, insanı bir travma kurbanı haline getiren o yaşadığından çıkardığı hikâyedir, sonuçtur. Kimliktir ve o sonuca tutundukça, her gün o yaşananın etkisi artarak tekrar eder.
Arada sallanacağız, arada düşeceğiz ve bu olduğunda şükredeceğiz. Yaşam bizi bir hikâyemizle daha yüzleştirdiği için, o her ne ise onunla göz göze gelip, temizlenip biraz daha gerçekte yaşayabilme fırsatını yakaladığımız için şükredeceğiz.