Çok iyi bir çocukluk geçirmemiş ve terapiye gidip destek alamayan, her ne kadar istese de hayatında bazı şeyleri değiştiremeyen birine tek bir şey söyleyecek olsaydım şunu söylerdim:
Çocukken ihtiyaç duyduğun o yetişkin artık sensin. Çocukken mahrum kaldığın şeyleri kendine (yani o çocuğa) vermek, senin boynunun borcu. O yüzden her gün kendine şunu sor: "Bugün içimdeki çocuk için ne yapabilirim? Onun mahrum kaldığı neyi ona verebilirim?"