Tüm yaşanılanları anlatma ağrısıyla doluyken bile suskunluğa teslim oluyorum. Yalnızlığımda boğulmak üzereyken bile hâlâ herkesten uzaklaşıyorum. Benliğimi oluşturacak şeylerden dahi umutsuzluğuma yenik düşerek kaçıyorum. Her şeyi ertelemekle geçirdiğim bu son günlerde nereye varıyorum? Gelecekte beni ne tür aldanışlar ve acılar bekliyor? Hiçbir zaman kestiremiyorum. Geçmişe dönüp baktığım vakit, kendimden eksilen kayıplarım görünüyor en önce. Neden katlandım bütün suçlamalara? Neyin pahasına? Koca bir hiçlik için mi? Hayat bana çoktan geç kalınmış bir huzur borçlu. Bunca yaşadıklarımdan sonra neye yarar ki artık? Değersiz.
İnsanın ruhu, zihni ve tutkuları eğer o büyük engel olmasa bir kartal misali uçmasını sağlayabilirdi. Bu büyük engel tüm zaaflarıyla kendi vücudumuzdur.