B...
@xBeyzaxB
09.02.2023. Unutmam seni miniğim... #196851547
Hisler gerçek, Gülüşler sahte...``
.
Şu anda okuduğu kitap
Hayat her zaman karşımıza dümdüz yollar çıkarmıyor.
Benim yolum da fazlasıyla engebeli, virajlı ve sabır sınayıcıydı.
En büyük hayalim, o minik kalplere dokunabilmek, çocukların dünyasında iz bırakabilmek, yani Okul Öncesi Öğretmeni olabilmekti.
İlk yılımda elimden gelen her şeyi yaptım.
Sınav bittiğinde sonuç beklediğim gibi gelmedi. İlk büyük hayal kırıklığımı o zaman yaşadım ama pes etmedim.
'Bir yılımı daha feda ederim ama hayalimden vazgeçmem' diyerek mezuna kaldım.
İkinci yılımda, o masanın başında geçirdiğim ayların mükafatı olarak istediğim puanı aldım. Tam 'Her şey bitti, nihayet başarıyorum' derken, hayatın getirdiği bazı mecburiyetler, elimde olmayan sebepler ve engeller yüzünden kendimi hiç ait hissetmediğim, hayallerimle uzaktan yakından alakası olmayan bambaşka bir üniversitede bambaşka bir bölümde buldum.
O bölümde geçirdiğim yarım dönem, hayatımın en büyük iç hesaplaşmasıydı.
Her sabah o istemediğim amfilere yürürken içimden bir ses hep aynı şeyi fısıldıyordu: 'Senin yerin burası değil. Sen çocukların kahramanı olacaksın, o sınıflarda olmalısın.'
Düzenimi kurmuşken, bir üniversiteye yerleşmişken her şeyi arkamda bırakıp sıfırdan başlamak deli cesaretiydi belki de.
Etrafımdaki insanların şaşkın bakışlarına, 'Zaten bir bölüm kazanmışsın, ne gerek var maceraya?' diyen seslerine kulak tıkamak zorundaydım.
Yarım dönemin sonunda bir karar vermem gerekiyordu.
Ya bana sunulan bu hazır ama mutsuz hayatı kabul edip sineye çekecektim ya da kurulu düzenimi, her şeyimi arkamda bırakıp bilinmeze doğru bir kez daha savaşacaktım.
İçimdeki o sese güvendim, kurulu düzenimi bıraktım ve yeniden o ağır YKS kitaplarının karşısına oturdum.
Kolay mıydı? Asla kolay değildi.
Herkes çoktan yolunu çizmişken, akranlarım üniversite hayatının tadını çıkarırken benim yeniden aynı
Reklam
Bazı kız çocukları babalarının gölgesinde büyür, bazıları ise o gölgeyi hiç bulamadığı için kendi güneşinde kavrularak erken büyür.
Babalar Günü içindeki o eksikliği kendi emeğiyle, kendi gücüyle kapatmaya çalışan tüm yaralı kız çocuklarının yaralarını sarma günüdür aslında.
Kanatmıyor belki artık ama izi hep orada.
Bir babanın sevgisiyle büyüyenler hayata hep bir adım önde başlarmış.
Ben o adımı kendi emeğimle, tırnaklarımla kazıyarak atmak zorunda kaldım.
İçimdeki yara artık kanamıyor, çünkü kabuk bağladı.
Ama o kabuğun altında ne fırtınalar koptu bir ben bilirim.
Artık canım yanmıyor belki ama çocuksu heyecanlarımı da geri vermiyor...🥀🖤
.
Reklam