Gözlerimi kapatsam da, aynı şey yeniden başlıyordu. Dışı harap olmuş bir ev gibiydim. Rüzgar soğuktu, içime giriyor ve kapıları yıkıp geçiyordu. Ölüm de içeriye girmişti. Her yanımı korku salmıştı, içimde hiç kimse kalmamıştı, bütün camlar çarpışıyordu.
Sahip olduğumuz şeyleri yitirmekten korkarız. Ama hayat hikayemiz ile dünya tarihinin aynı El tarafından yazılmış olduğunu anladığımız zaman, bunu anlar anlamaz, bu korku uçup gider.