Kapıda durup da uyuyakaldığım için bana kızan annemin hiçbir şeyden haberi yoktu. Benden hiçbir zaman haberi olmadı ki zaten. Haberi yokken doğmuşum, haberi yokken büyümüşüm ve işte şimdi de ondan habersiz ölmüşüm gibi.
"Elimde bir tek "şimdi" vardı, o da zaten kulak tıkamak, göz yummak ve yazmakla geçiyordu. Şimdiden kurtulabilirsem dünü ve yarını da özgür bırakırım diye düşündüm."
Okuduğum kitapların insanlarıyla; şiirlerin ruhumu dizginleyen o mucizevi ahengiyle beni görmezden gelen dünyaya kafa tutmaya çalışırken sırtım ağırlık yaptı. Aşağıya çekti beni, ölüm kadar aşağıya ve bu intihar elzem kılındı.