Nietzsche’ye göre Tanrı ölmüştür. Böylece sonsuz kurtuluş amacı kalmamıştır (cennete ulaşma). İnsanları tek bekleyen özgürlüktür. Özgürlüğün korkunç bedeli ise anlamsızlık sorunudur.
Dünya bitmek bilmeyen acıların sürekli üretildiği bir yerdir. Bu gerçeği gören ve feregat ederek, tuzaktan kendini kurtaran kişi , kainatın en yüce değeri olan merhameti, yaşamının merkezine alacaktır.
Demek hayat böyle 2 adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi. Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı? Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamıza kımıldayan düşünceler neye yarardı?