Dış dünyaya durmaksızın gülümseyen yüzünü gösterirken iç dünyamda mücadele edip debeleniyordum. Bir cambaz gibiydim ip üstünde yürüyordum ama ter içindeydim onları eğlendiriyordum , fakat her an bir tehlikenin içine yuvarlanabilirdim
Ne kadar çok düşünürsen o kadar az anlıyorum tek hissettiğim diğerlerinden tamamen farklı olan tek kişinin ben olduğumu düşüncesi karşısında duydum rahatsız edici bir korku diğer insanlarla sohbet etmem neredeyse imkansız
Ama yine de çıldırmadan intihar etmeden rahatça siyaset konuşarak Ümitlerimi yitirmeden kararlılıkla varoluş mücadelesi vererek ayakta kalmaya nasıl başarıyorlar anlamıyorum