“Yaslan göğsüme sevdiğim
Benim gönlüm gök gibidir açık deniz gibidir
Pas tutmaz benim içim yeryüzü gibidir toprak gibidir
Sen ki bulut gibisin
Ay gibisin güneş gibi bazen…”
Erdem Bayazıt
Kitaplarda her şey kusursuzdur,bir acı beş on sayfa sonra mutluluğa çevrilebilir ancak gerçekte çekilen acının izleri zor silinir,hatta silinmez ufak bir nokta bile olsa hep orada kalırdı.Acı büyüdükçe noktanın boyutu da büyürdü…