doğa
@yanroller
bütün zayıflıklarım ve başıma bela bu canavarlar,
beni boğmadan onları ben yok etmeliyim.
37 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
kitabı okurken oldukça sıkıldım. üçüncü kişi ağzından, bol betimlemeli anlatım içeriyor. kitabın çoğunluğunda betimleme ve Emily karakterinin düşüncelerini veya yazdığı mektupları okuyoruz. yaşanan olaylar çok az, bu da sıkıcı kılıyor. keşke Emily'nin arkadaşlıkları üzerinde daha fazla durulsaydı. yaşanan arkadaşlıkları çok sevdim, özellikle Perry ve Ilse'yi.
kitabın konusunu, kurgusunu beğendim. üçüncü kişi ağzından anlatılıyordu, okuması rahat bir kitaptı. yaklaşık sayfa yüz kırka kadar geçmişte bir olay yaşanıp bittiğini ve olay bittikten sonra karakterlerin hayatını okuyoruz. başta bana 'bu bir devam kitabı mı?' diye düşündürdü ama değilmiş. kitap tek bir kitap. biraz sıkıcı kısımlardı çünkü sürekli 'olay bittiyse sıradaki olay ne zaman başlayacak?' diye düşünüp durdum ama sonrasında açıldı ve kurgu çok güzel bir şekilde işlendi. kitapta ara sıra gazete haberlerinin, gizli belgelerin, günlük sayfalarının olduğu yazılar da vardı ve bu kesinlikle kitaba renk katmıştı. sadece sonunu çok yarım buldum, net olmayan bir şeyler vardı ve yazar iki üç sayfa daha yazıp bunları açığa kavuştursa çok daha güzel olabilirdi.
ben ilk başta sadece Mateo ve Rufus karakterlerinin son yirmi dört saatini okuyacağımızı sanmıştım ama ara sıra başka ölüm haberi alan veya almayan karakterleri de okuduk ve bu hoşuma gitti. kitabı sıkıcı olmaktan kurtaran bir durum olmuş. Mateo ve Rufus karakterlerinin olduğu bölümler birinci ağızdan, diğer karakterlerin olduğu bölümler üçüncü ağızdan yazılmıştı. yazım dili basit, güzel ve akıcıydı. karakterler de tatlıydı. benim en sevdiğim Lidia oldu.
-spoiler-
sadece kitabın sonlarına doğru olan Mateo ve Rufus'ın öpüşme ve birdenbire aşk sahnesini zorlama buldum. oraya kadar romantik bir şey yaşanacak demiyor kitap. bence ikisi arkadaş olarak kalıp ölseler daha güzel olurdu, sırf yazılmak için yazılmış bir sahneydi benim için.
