Seni kaybetme korkumdan anlıyorum ne kadar yoğun şeyler hissetmeye başladığımı. Aşktan bu kadar korkarken buldun beni. Bir daha olmaz, kimseyi sevmem, güvenmem derken tüm korkularıma rağmen kalbimi açmaktan korkmayacağımı söyledim. Daha yolumuz uzun, yani umarım öyledir. Hep diyoruz ya uzun ince bir yoldayız diye. O yolu seninle el ele yürümeye devam etmek istiyorum ben. Belki her şeyin başındayız, belki çok erken; 1 ay oldu daha. Fakat sana olan hislerim öyle büyük bir hızla ve öyle yoğun ilerliyor ki ne hissettiğimi algılayamadan aptalca izlerken buluyorum kendimi. Neden gideceğini duyunca panik halinde seninle konuşup yanımda kalmanı sağlamak istiyorum? Neden seni gördüğüm senden söz ettiğimde dahi kalbim hızlı atıyor, yüzümde gülücükler açıyor, yanaklarım al al oluyor? Sana aşık mı oluyorum?
Hiç mi ders almadın be kızım hayattan... Yine gideceğini söyleyene sen bilirsin demek yerine gitme hallederiz diyorsun. Aptalsın sen. Yemin ederim aptalsın. Zekiyim diye dolaşıyorsun. Aşık olana kadar zekisin sen. Yemin ederim bak. Saf kızım benim. Çabala çabala. O aşk yine hançer vurmasın sana. Alıştın gerçi halledersin sen. Boncuk gözleri koyu koyu bakıyor yine. Salak. Ağzını kırdığım çok da tatlı hevesli oluyorsun işte kıyamıyorum sana. Gönlüne layık biri olur umarım karşındaki. Pembeliğini hatırlıyorsun, kararmasın izin verme yine. Seni çok seviyorum 🩷