yase ୨୧
@yasmien
2 okur puanı
Nisan 2026 tarihinde katıldı
bir oturuşta bitecek su gibi akıp giden bir kitap. başta bi emin olamadım daha önce okumuş muydum acaba dedim ve böylelikle ikinci kez okumuş oldum.
betimlemeleriyle insanı öyle bir içine çekiyor ki dışarıdan bir göz değil o karakterlerden biri olup çıkıyorsun.
dededen oğluna sonra torununa, gurbet aile mirası sanki.
üç beş parça eşyanı alıp sevdiklerinle yola koyuluyorsun. olacaklardan da kazanıp kaybedeceklerinden de habersizsin, ne varsa yolda öğreniyorsun. ne de güzel aslında..
"ancak hayat dediğin nedir ki? anlaşılmaz bir sır. kurduğumuz düzen hep böyle sürüp gidecek sanırız. birden ip kopar, ışık söner, her şey darmadağın olur." s.12
herkesin düşündüğü gibi adıyla ve kapağıyla ilgi çeken bir kitap. ilk okumaya başladığım zamanın üstünden çok rahat iki üç ay geçti, yarısında bıraktım ve sonra yeniden okumaya başladım ama yine devam etmedim. okurken kendimden çok şey bulduğumu düşündüğüm için sindirerek her bir cümlesinden bir şeyler almalıyım diyerek elime alıyordum ve bu da devam etmemi zorlaştırıyordu. en son şu incecik kitabı bitiremiyorum yeter artık diye tekrar başladım ve aylar sonra ilk kitabımı bitirmiş oldum.
gördüğüm kadarıyla kötü yorumları da çok. o yüzden hakkında ne yazmışlar bakmak yerine kendi düşüncelerimi yazmak istedim. böylelikle de bu uygulamayı indirdim.
başta devam edemememin sebebi kitap değil bendim, elime alıncaysa çok kolay bir şekilde akıp gitti.
her insanın bir dönem hayatında yaşayabileceği şeyler olduğundan okuyanlar elbet kendini orada bir yerde bulmuştur ama yazarımız zaten sorunlarının ilerleyen yaşlarına rağmen sürekli devam etmesinden yakınıyor ve çözüm arayışına giriyor. ergenliktir geçer gibi bir durum değil yani. bu sayede de bir psikiyatristten yardım alarak düşüncelerini ve seanslarını okurlarının yalnız olmadığını söylemek için kitaba döküyor.
günümüz insanının elbette bu tarz psikolojik desteklere çok ihtiyacı var ama alması herkes için o kadar kolay değil. bu yüzden kendimi bulduğum her cümlede kitapla biraz daha yakınlaştım ve yazarımız da tam düşündüğü gibi yalnız olmadığımı bana gösterdi.
bazılarımız için eften püften boş muhabbetlerdi belki ama okurken gayet güzel zaman geçirip zaman zaman düşüncelere dalıp kendimi hayal ettim. bu tarz sorunlar yaşayan insanların çokluğu üzülmeme de neden oldu. şu kadar kısa ömrümüzde neden kendimize böylesine dertler yaratırız anlamadım.
bundan yüz yıl sonra hafızalarda bile olmayacakken yaşamı böylesine
