Daniel Keyes Yorumları ve İncelemeleri
Daniel Keyes yorumları ve incelemelerini, Daniel Keyes kitabı hakkındaki okur görüşlerini , Daniel Keyes puanlarını 1000Kitap'ta bulabilirsiniz.
Güçlü hikayesi, yazım tekniği( yayın evi yanlış basım yapmış diye tereddütte düşmeyiniz), hem de değindiği konularla herkesin duygularına dokunabilecek bir roman. Bu romanda düşük IQ’lu Charlie’nin süper zekalı birine dönüşümünü ve yaşadıklarını onun kaleminden okurken, duygularına, düşüncelerine, hatta en sır olması gereken yatak odasına bile giriyoruz. Hayatı birde Charlie ile sorgulamalısınız. Daha fazla hikayenin açılımını değil hissettirdiklerine değinmek istiyorum.
“İnsanların okuduğunu bildiğim için bu ilerleme raporlarını yazmak benim açımdan giderek daha zor bir hal alıyor. Bunları bir süre için kendime saklasam belki de daha iyi olacak. Dr. Strauss’a soracağım. Bu konu beni neden böyle birden rahatsız etmeye başladı acaba?”
S:150 E-Kitap Charlie.
Günlük tutanlar kendine sır olsa bile bazı şeyleri yazmakta zorlanır.
“Doğru olan nedir? Tümünü bile kullansam, zekamın böyle bir sorunu çözmeme yardımcı olmaması ne kadar da tuhaf...”S:222 Charlie .
İnsanın zekası geliştiğinde vicdan kavramının devreye girmesi ve bu kararı zekası ile vermesi gerektiğini düşünmesi. Halbuki vicdan ve zeka bağlantılı değil. Hem bizler zekilerden hep vicdanlı olmalarını bekleriz.
Bu kitabı 
Sigmund Freud okuyabilseydi yazarı ayakta alkışlardı. Daha çok konu başlığı var irdeleyecek ve anlatılması gereken ama en önemlisi “ FARKINDALIK” hikaye olarak duygusal diyip etkilenip göz yaşı dökebilirsiniz yada her şeyi fark edebilirsiniz. Benim duvar profil fotoğrafım için bir çok kişi mesaj attı; eleştirilerde oldu anlamını merak edenlerde oldu. Görmek, anlamak acı verir işte bu hikayede tam bu var. Sanırım bu benim etkilenmemde hissettiklerimin ve düşüncelerimin hikayede fazlaca olması oldu.Herkes okumalı ve tavsiye etmeli bu eseri.
Farkındalık ile ilgili meraklılarına bir film önerisi yapmak
Sigmund Freud okuyabilseydi yazarı ayakta alkışlardı. Daha çok konu başlığı var irdeleyecek ve anlatılması gereken ama en önemlisi “ FARKINDALIK” hikaye olarak duygusal diyip etkilenip göz yaşı dökebilirsiniz yada her şeyi fark edebilirsiniz. Benim duvar profil fotoğrafım için bir çok kişi mesaj attı; eleştirilerde oldu anlamını merak edenlerde oldu. Görmek, anlamak acı verir işte bu hikayede tam bu var. Sanırım bu benim etkilenmemde hissettiklerimin ve düşüncelerimin hikayede fazlaca olması oldu.Herkes okumalı ve tavsiye etmeli bu eseri.
Farkındalık ile ilgili meraklılarına bir film önerisi yapmak
Bilmek mi daha kötü yoksa bilememek mi? Bilemedim.
En iyi roman ve en iyi kısa öykü ödülü alan, sonrasında filmi de yapılan bu kitap bana, bazı şeyleri tekrar düşünüp değerlendirmemi sağladığı için yazarına teşekkür ediyorum.
İnsanlar arasındaki engellerden en büyüğü kuşkusuz zekâymış. Her şeyin fazlası zarar, azı yetersiz olduğu gibi; zeki olmanında fazlası ve azı bizim için sorun yaratabiliyormuş.
Çok zeki olan bir insan, diğer insanlarla iletişim kurarken zorlandığı gibi; zekâ seviyesi çok düşük olan bir insanın da diğer insanlarla iletişimi aynı derecede zordur.
Buna karşın; insanların kendi zekasından üstün olanlardan korkup nefret ettiklerini ama kendi zekasından düşük olanlardan hiçte korkmayıp sevdiklerini de öğrendik.
Sorgulamayan, itaat eden, bilmeyen ve çok düşünmeyen insanları daha çok severiz çünkü bize sorun çıkarmazlar. Onlara ne istersek yaptırabiliriz. Aksine bilen, sorgulayan ve düşünen insanlara diş geçiremeyiz. Bunun sonucunda belkide biz onlara itaat etmek zorunda kalırız. Kendimizden üstün zekâlı olanları sevmeyip, kendimizden düşük zekâlı olanları sevmemiz belkide bu sebepten.
Bir de şunu sorgulamak gerekiyor; Zeka seviyesi düşük olan insanları kendimize eğlence yapmaya bayılıyoruz da, bunları yaparken bizden daha zeki olan insanların olduğunu hiç düşünmüyoruz.
Belki üstün zekâya sahip insanlar da bizleri 'eğlence' yapıyorlar da biz farkına bile varamayacak kadar gerideyiz onlardan.
Peki, bizden zeki olanlardan nefret ettiğimiz halde neden bizim 'eğlence' yaptığımız düşük zekâlılar bizden nefret edemiyor?
Çünkü onlar, bizim eğlencemiz olduğuna farkına varamayacak kadar düşünemiyorlar. Bu onların suçu değil tabiki de. Ama bizler onları 'eğlence' yapabilecek kadar düşünebiliyoruz. İşte bu bizim suçumuz.
Reklam
Zihinsel Geçişler1000Kitap
Daniel Keyes, Amerikalı bir yazardır. Psikoloji mezunu bir Yahudidir. 86 sene yaşayan yazar, 2014 yılında hayatını kaybetmiştir.
2000 yılında Amerika Bilim Kurgu ve Fantastik Yazarları tarafından Emeritus Yazar Ödülüne layık görülmüştür. Hugo, Nebula, Kurd Lasswitz, Seiun, Locus diğer kazandığı önemli ödüllerdir.
Algernon'a Çiçekler kitabı onun en önemli eseridir. 2004 yılına kadar 27 dile çevrilmiş, 30 ülkede yayımlanmış ve 5 milyondan fazla kopya satmıştır. Yazar,"Bir şey bana bunun bir çizgi roman senaryosundan daha fazlası olması gerektiğini söyledi ve bu kitap en sonunda bu şekle dönüştü." cümlesini bu kitabı yazışı ile alakalı olarak kullanmıştır. Bu kitap, en başta deneysel bir ameliyat geçiren ve etkileri geçmeden önce kısa bir sürede dahi olan zihinsel engelli bir adam olan Charlie'nin ilerleme raporları olarak yazılmış olan bir öyküdür. Bu öykü sonrasında bir romana dönüşmüştür.
Kitaptaki başarı yazarın öğretmenlik yaptığı dönemdeki notları ve psikolojik bilgi altyapısının bir araya gelmesinin mükemmel yansıması olarak yorumlanabilir. Bir lisede öğretmen olan Keyes, zihinsel olarak engeli olan ama yetenekli öğrencilere ders vermiştir. Yani kitaptaki Charlie onun kendi kurgusal öğrencisidir ve kendi kendisine böyle birisinin zeka seviyesi artabilir mi sorusu ona bu kitabı yazdırmıştır. Kısacası, bu merak bu muhteşem eserin ortaya çıkmasına vesile olmuştur.
Keyes, Aristo'nun Poetika kitabındaki, bir trajedinin yalnızca soylular için gerçekleşebileceğini belirten vecizesinden ilham aldığını söylemiştir. İşte soylu değil de zihinsel engelli birini kitapta ana karakter yapmasının temel nedeni de budur.
Keyes'in zihinsel engelli öğrencilerinden bir tanesi başarılı olduğunda onun diğer sağlıklı öğrencilerin sınıfına geçmesi gerektiğini okul yönetimine
İçimizdeki O Sessiz Pencere
Algernon’a Çiçekler bitti ama o yumru gitmiyor, öylece asılı kaldı içimde. Bazı sayfalarda nefesimin daraldığını hissettim; sanki raporları yazan Charlie değil de doğrudan benim zihnimmiş gibi. En çok da o ameliyattan önceki hali dokundu bana. O saf, tertemiz umudu... "Akıllı olursam beni severler" diye kendini kandırması... O hali beni doğrudan kendi çocukluğuma, o hiçbir şeyi sorgulamadığım dönemlerime fırlattı. Annemin her dediğinin tartışılamaz bir doğru olduğunu sandığım, "o biliyorsa vardır bir hikmeti" deyip kendimi bıraktığım o zamanlar. Bir gün, yine böyle bir çocukluk anımda, tamamen ona güvenerek üzerime ne verdiyse giyip kalabalığın içine karıştığımı hatırlıyorum. Benim için "tamam" olan o görüntünün, aslında dışarıdan ne kadar eğreti ve tuhaf durduğunu anladığım o an... Herkesin bakışlarındaki o ifadeyi gördüğümde hissettiğim o sızıntı... Charlie’nin insanların neden güldüğünü anlamadığı ama bir şeylerin yanlış olduğunu sezdiği o anlar, benim o çocukluk kilitlenmemle aynı tonda.
Zekası arttıkça Charlie’nin yalnızlaşması, etrafındakileri sığ bulup o kibirli kalkanın arkasına saklanması da hiç yabancı gelmedi. İtiraf etmesi zor ama bazen benim de kafamın içindeki o durmak bilmeyen analiz motoru öyle bir hızlanıyor ki, sanki kimseyle bağ kuramıyormuşum gibi bir ıssızlığa hapsediyor beni. Ama Charlie’de şunu gördüm; zeka tek başına bir işe yaramıyor. Duygularla tanışmak, o karmaşanın içinde devrilmeden ayakta kalabilmek asıl meseleymiş. O devasa IQ bile o duygusal kargaşadan çıkmaya yetmedi, sistem kapandı resmen. Ben de şimdi o duygularla yeni yeni el sıkışıyorum; bazen "geç mi kaldım" dilerken buluyorum kendimi ama sonra Charlie’nin en azından o yolu yürüdüğünü görüp susuyorum.
Kitabın sonuna ise gerçekten kızdım. Charlie’yi tutup başladığı o karanlığa
"Ne kadar akıllanırsan o kadar çok problemin olacak, Charlie."
İyi, kötü, güzel, çirkin, akıllı, düşük zekalı, dahi, engelli, engelsiz olmanız bir şey fark etmiyor. İnsanlar her durumda sizi dışlamak ve yargılamak için sırada bekliyor..
Hikayeyi başkarakter Charlie'den dinliyoruz. Hikaye; onun duygu, düşünce ve gözlemlerini not ettiği günlükler-ilerleme raporları üzerinden ilerliyor. Charlie otuz iki yaşında. Fırında çalışıyor ve amcası öldüğünden beri bir başına yaşıyor. Konuşması da algılaması da çok iyi değil. Çünkü kendisi normalin altında bir zekaya sahip. Tam olarak söylemek gerekirse IQ'su altmış sekiz. Charlie'yi, onla aynı kaderi yaşayanlardan ayıran en önemli özellik ise onun bir deneyde denek olarak seçilmesiydi..
Charlie'nin hayatı boyunca kurduğu bir hayali var, akıllı olmak. Bunun çok zor olduğunu hissediyor ama annesinin ona dediği gibi bunun için çabalamak istiyordu. Otuz iki yaşında olmasına rağmen Charlie'nin hayatı yaşıtlarına göre daha zor ve karmaşıktı. Çünkü onların kolaylıkla anladığı ve yapabildiği şeyler onu bir hayli zorluyordu. Ancak şimdi Charlie'nin elinde bir umut ışığı vardı. Uygulanacak olan deney ile akıllı olma şansını elde edecekti. Ve ne olursa olsun bu deneyde başarılı olmayı kafasına koymuştu..
Kitaptaki diğer karakterlerden Dr Strauss ve Prof Nemur Charlie'yi bir deneyde kullanmak istiyor. Ancak bu deney daha önce hiç insan üzerinde denenmemiş, sadece hayvanlara uygulanmış. Charlie'ye yapılan testlerden ve alınan izinlerden sonra deneyin insan üzerinde deneme aşaması için harekete geçiliyor. Fare Algernon üzerinde uygulanmış olan deney için artık Charlie'de hazır durumda.
Algernon ve Charlie.. Kaderleri aynı çizgide mi ilerleyecek yoksa deney farklı bir yol mu alacak? Sonucu tahmin edilemeyen, ilerlenen yolda türlü
Algernon’ın Mezarına Bir Çiçek Bırakın Lütfen..·325 syf.·1000Kitap
8/10
2025 33. kitabı
Algernon’a Çiçekler öyle bir kitap ki, okurken kalbinizi yavaşça avuçlarına alıyor ve sonunda usulca sıkıyor. Charlie’nin ilk satırlarını okuduğumda yüzümde kocaman bir gülümseme vardı; hatalarla dolu cümleleri, saf ve temiz kalbiyle kurduğu dünyası öyle içten ki insan istemsizce seviyor onu. Ameliyat olduktan sonra zekası yükseldikçe, sanki birlikte büyüyormuşuz gibi hissettim. Her sayfada yeni bir keşif, yeni bir düşünce, yeni bir umut… Ama bir yerden sonra bu yolculuk masal olmaktan çıkıp hüzünlü bir gerçeğe dönüştü. Charlie zekileştikçe yalnızlaştı. Etrafındaki insanların maskeleri düştü; arkadaş sandığı kişilerin aslında onu eğlence aracı olarak gördüğünü fark ettiğinde içim acıdı.
Algernon’un varlığı, hikayede bir umut ışığı gibiydi başta. Küçük bir farenin, bir insanla aynı kaderi paylaşması tuhaf bir şekilde çok duygulandırıcı. Ama Algernon’un düşüşü başladığında, o ışık sönmeye başladı. Charlie’nin de aynı yola gireceğini bilmek boğazımda koca bir düğüme dönüştü. Zekâsı bir zamanlar yıldızlar kadar parlakken, sayfalar ilerledikçe sönmeye başladı. Yazıları tekrar basitleşti, düşünceleri bulanıklaştı, sanki Charlie elimden kayıp gidiyordu. Bu kısımları okurken kendimi çaresiz hissettim, onu durdurmak, tutup yanında kalmak istedim.
Ve o son cümle… “Lütfen Algernon’ın mezarına çiçek koyun.” Basit bir dilek ama bütün hikayenin ağırlığını taşıyor. O satırı okuduğumda uzun süre kitabı kapatamadım. Düşündüm; belki de zeka, bilgi, başarı değil, en büyük değerimiz birbirimize bırakabildiğimiz küçük bir iyilik, küçük bir sevgi işareti. Charlie’nin hikâyesi bende hüzünle karışık bir sıcaklık bıraktı. Hala içimde bir yerlerde, Algernon’ın mezarına çiçek bırakma isteği var.
Reklam
Reklam