Şamil Akay

Şamil Akay

Yazar
0.0/10
0 Kişi
·
2
Okunma
·
1
Beğeni
·
1.445
Gösterim
"Bir gün öleceğim, ve bu dünyadaki tek pişmanlığım okuyamadığım kitaplar olacaktır..."
“Kaçıncı darbe bu hayat? Her vurduğun darbede daha da ağırlaşıyor, daha da artıyor yüküm. Biteceğini düşünüp sonra hayal kırıklığına uğradım parçalarla dolu kalbim.”
"Kızlarınızı iyi yetiştirin. Kendi kendilerine yetmeyi öğretin. Namuslu olmanın yürekten geçtiğini öğretin. Evden çıkar çıkmaz ilk köşede eteğinin boyunu kısaltmasına gerek olmadığını öğretin. İstediğini giymeyi öğretin. İnsanın ahlakının sadece kendi beyninde olduğunu öğretin. Kıskanılmanın sevilmeyle aynı olmadığını öğretin. Kıskanılmanın güzel, saygısızlığın kötü olduğunu öğretin. Beni çok kıskanır, dışarı çıkarmaz, şunu bunu giydirmez diyen adamla gurur duymamayı bunun aslında kendine hakaret olduğunu öğretin. Arayıp neredesin; kiminlesin vs. diyen adama seni tanımadan önce nasıl davranacağımı bilmiyor muydum haddini bil demeyi öğretin. Eşlerini aldatan erkeklerin yanındaki ikinci kadın olmamayı öğretin. Erkeklerle sadece arkadaş olunabileceğini çünkü onların da sadece insan olduklarını öğretin. Oğullarınızı iyi yetiştirin. Karşı cinse saygı duymayı öğretin. Gece yarısı evine dönen kadının “aranmadığını” öğretin. Bir kadının omzuna arkadaş olarak da sarılabileceğini öğretin. Dokunmaktan korkmamasını öğretin. Sevmenin değer verme olduğunu öğretin. Sahip çıkmayla sahibi olmanın farklı olduğunu öğretin. Bulunmaz Hint kumaşı olmadıklarını; olsalar bile burun silinen mendillerinde kumaştan yapıldığını; hiç kimseyi küçük görmemeyi öğretin. Ama bunları önce kendi içinizdeki çocuğa öğretin."
Çünkü ben artık dünyada iyi insanların olduğundan hep şüphe edeceğim ve her şeyi, herkesi sorgulayarak yaşayacağım.
"Gizlice ağlıyorum, hiç bir derdimi arkadaşlarımla paylaşmıyorum. Hep içimde tutuyorum. Beni hiç bir sorunu yok sanıyorlar. Çok mutluyum sanıyorlar. Herşey yolundaymış numarası yapıp yüzüme sahte bir gülümseme takıyorum.Her gün gördüğün, yanından gülümseyerek geçen insanlar geceleri ağlamaktan kendilerini kaybediyorlar bazen. Etrafındaki insanlara iyi olduğunu söylerler zaman zaman. Aslından iyi olmadıklarını bal gibi biliyorlardır. Kimseye dertlerini anlatmıyorlar çünkü ‘Geçecek bütün bunlar,iyi olacaksın’ yalanını duymaktan sıkılmışlardır. Bu yüzden içlerine atıp etrafa sahte gülümsemeler saçıyorlar. Başkalarının sorunlarıyla ilgileniyorum. Kendimi önemsemiyorum. En yakın arkadaşıma bile anlatmıyorum .Aslında kendimi böyle yaparak bitiriyorum. Halbuki konuşmaya ne kadar muhtacım. Her şeyi içinde boğmaya mecbur olmak, diri diri mezara kapanmaktan başka nedir?"
Ağlamak gülmenin kardeşidir derdi babam. Ağlamayan , gülemez ki..
Eğer bir insan , çok güzel gülüyor ise zamanında çok ağladığındandır.
Ama artık son iki veya üç haftadır üzüldüğüm şeylere ağlayamıyorum bile. Üzülüyorum ama ne kadar zorlarsam zorlayayım gözlerimin dolmasından ileri gidemiyorum . Bilmiyorum , belki de ağlamak için bile yorgunum artık.
Ağlamak güzel şey derler, rahatlatıcı şey. Peki, ağlayamayacak kadar dolmuşsa bir insan ? Ağlayamayacak kadar tükenmişse.?
Bana göre ağlamak acizliktir.
Ama bazen insanın elinden ağlamaktan başka bir şey gelmez.
İşte bunun adı da çaresizliktir...
Öyle avucunun içinde kıpır kıpır duran sıcacık elden geriye ne kaldı? Bak, soğuk bir madeni parayı parmaklarının arasında çevirip duruyorsun saatlerdir. Anlamıyorsun hala değil mi?
Ben bir kelebek dahi olsam, intihar ile sonlanırdı hayatım. Hem kelebeklerin bu hayatı gördükten sonra intihar etmediklerini nerden bilebilirizki?
Bi düşünün onlar tırtılken kimse onlara kelebek olmak istiyor musun diye sormuyor. Ve eminimki seçme şasnları olsaydı gelmek istemezlerdi bu boktan insanların arasına.!
Yazara henüz inceleme eklenmedi.

Yazarın biyografisi

Adı:
Şamil Akay
Unvan:
Yazar

Yazar istatistikleri

  • 1 okur beğendi.
  • 2 okur okudu.
  • 2 okur okuyacak.