Tek hatırladığım, biricik Zühre'min gözlerini bana dikip: "Ayrılmayalım biz Cihangir. Ölüm bile ayırmasın bizi." demesiydi. Bu sefer söz vermiştim ona: "Ayırmasın Zühre. Ayırmayacak. Hem de asla ayırmayacak." demiştim de, o sözümü bile tutamamıştım. Ayıracaktı ölüm bizi. Etlerimi, kemiklerimden söke söke ayıracaktı hem de. Söke söke...