Hayatımda iyiye giden en ufak bir şey için bile şükreder olmuştum. Herhalde Tanrı'ya olan inancım da olmasa ayakta duramazdım. Onun beni asla yalnız bırakmayacağına inanıyordum.
Fakat ben insanın kendine acımasının kötü bir şey olduğunu düşünmüyorum. Sevdiğimiz insanlara yâda yakınımızdakilere acıyoruz da neden kendimize acımaya hakkımız olmuyor?