Bizans tarihçileri, genellikle Türkleri 11. yüzyılda Tuna bölgesindeki Peçenekler ve Güney İtalya ile Adriyatik kıyısındaki Normanlar gibi, imparatorluğu tehdit eden tüm diğer düşman kuvvetlerle bir tutarlar. Dolayısıyla Bizans'ın Türk Küçük Asya'sına dönüşümü, imparatorluğun siyasal ve askeri zayıflamasına bağlı olarak durdurulması mümkün olmayan güçlü saldırgan yabancı istilacılarla yerli savunmacılar arasındaki klasik ikili zıtlığa indirgenir.