Sistem verdiği sözleri ("daha fazla demokrasi”, “daha az savaş", "daha az müdahaleci devlet", "herkes için eşitlik") tutmayınca, çatışma ve "sahici olaylar"ın men edildiği otoriter bir neoliberalizm kurumsallaştı. Hadisesiz tarihlerin, olay-olmayanların yeteneksiz ve cahil kahramanları tarih sahnesine çıkardığı otoriter neoliberal popülizm. Otoriter neoliberal popülizm bireysel kahramanların halkın bilincinde yer etmesine özellikle izin verir, hatta bu kahramanları ortaya çıkaracak koşulları hazırlar. Bu yüzden, McCarthyizm, Thatcherizm, Reaganizm, Bushizm, Mulroneyizm, Harperizm, Putinizm, Erdoğanizm ve Obamaizm'in istisna değil kural olması bizleri şaşırtmamalıdır. Tüm bu "izm-ler" farklı kişi ve rejimlere gönderme yapsa da, her birinin kendisini neoliberal kapitalizmin "daha sevecen ve kibar" yüzleri olarak sunması ortak paydalarıdır. Ne mizansen! Ne komedi!