Rojek ciwamêrek, bizmaran di diwarê xwe de
dikute. Bi çakûç û giranan di ke nake bizmar di
dîwar de naçin. Ew, ya xwar dibin, ya dişikin.
Ciwamêr, matmayî dimîne. "Her roj bi hêsanî
bizmar di dîwar de diçûn. Gelo çim a Îro ew di
dîwar de naçin? Bizmar, çakûç û dîwar eynî ne!
Hîç guhartin nîne ... Ev çî ye?"
Jina mêrik dibêje: -Bi xwedê di be, ku ew cîranê me yê Kurd ji wê
alî de serê xwe bide dîwar. Ev dê ji hişkiya serê
wî be. An jî ne mumkun e, bizmar her dem di
dîwar de xweş diçikiya.
Li ser gotin a jinikê, mêrik û jina xwe bi hevdu re diçin mal a cîranê xwe yê Kurd. Dibînin, ku bi rastî jî, Kurd li ba dîwar raketiye û serê wî li ba
dîwarê di naberan de ye û ew jî bizmaran di wir
de dikutin. Bizmar rastên serê wÎ tên û xwar
dibin.