Öykü Judith Butler'ın if a de ettiği anlamda bedenlerimizin top lumsal yaralanabilirliğini, bedenlerimizin hem arzunun hem fi ziksel yaralanabilirliğin mahalli oluşunu duyumsamaya yaklaştırır oku yucusunu. Kaybı hissedişimiz, -Nesibe'de olduğu gibi çocukluğu, çocukluk arkadaşını, çocukluğun zamanını kuran her şeyi kaybe diş- ve yaralanabilirliğimizi tanıma, bedenlerimizin toplumsal olarak kuruluşuyla, başkalar ı yla bağlarımızın olması, "bu bağlan kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya olmamız, başkalarına maruz kalmamız ve maruz kalma nedeniyle şiddet tehlikesiyle karşı karşıya olmamız" gerçeğiyle bağlantılıdır (Butler, 2005: 36). "Benim Sinemalanm"ı bu gerçeğe temas ettiren, kayıp ve yası duyumsamamızı sağlayan, bütünüyle özerk ve denetim sahibi bir kendilik mefhumuyla oluş turulmuş özbilinçli bir anlatı değil onu kesintiye uğratan, çözülüp dağılan ve tekrar kurulan, bocalayan anlatım dilidir.