Yalnızlığı bir seçimdi, kader değil, mutsuzluğu da... Önce kendini sevmeliydi insan ve bu sevgiye tutunmalıydı. Sevgi ile bakmalıydı bir kuşa, bir taşa, bir ağaca, bir işe, bir insana.
Gözlerini gözlerimden ayırmadan bakıyordu. Gözlerini ilk kaçıranın kaybedeceği bir oyun mu oynuyorduk? Derin nefesler alarak bakmaya devam ettim. Bakışları o kadar derindi ki! Bu bakışları ile kaç kadını kendine aşık etmişti? Kaç kişinin kalbini kırmıştı? Kaç rakibini sadece bakarak yere sermişti?