Hakkında
Ressam, şair ve gazeteci Behruz Kia, 1937 yılında Tahran'da doğdu. İlk ve orta öğrenimini Tahran ve Beyrut'ta yapan Kia, üniversite eğitimini A.B.D. de tamamladı. Boston Emerson College'de tiyatro ve sinema, New York Actors Studio'da rejisörlük ve tiyatro yazarlığı eğitimi aldı. Michigan University'de televizyon ve sinema dallarında Yüksek Lisans derecesini aldıktan sonra, 1961 yılında National Iranian Radio and Television kurumunda çalışmalarına devam etti. Bu arada, radyo programlarının yazar ve yapımcılığını da yaptı. İran Televizyonu'nda müdürlüğün yanında, pek çok programın yönetmenliğini ve yapımcılığını yürüttü.
Resimlerini ilk olarak 1960 tarihinde A.B.D.'de (Los Angeles) sergileyen Kia, Avrupa'da (Paris, Brüksel, Londra), Tahran Delhi ve Tokyo'da sergiler açmış, Tahran'da "Galeri 25'in sanat yönetmenliğini yapmıştır. Şiir roman ve tiyatro sanat dallarında da eserleri bulunan sanatçı; 1974- En İyi Belgesel Ödülü, 1976- Televizyonda Yılın En iyi Röportajı Ödülü, 1976- En iyi Muhabiri Ödülü, 1972 ve 73-74-75-76 yıllarının Taç Ödüllerinin sahibi olmuştur. Sayısız televizyon çalışmasında imzası bulunan Kia'nın çalışmaları arasında 83 Belgesel filmin yönetmenliği ve b u filmlerin metin yazarlığı, ayrıca televizyonda gösterimi üç buçuk yıl süren sosyal içerikli "Şehir" adlı belgeselin metin yazarlığı ve yönetmenliği ve bu çalışmalar dolayısıyla layık görüldüğü ödüller dikkat çeker. Politik ve sosyal içerikli, çeşitli gazete ve dergilerde yayımlanmış 500 den fazla makalesi olan Kia, aynı zamanda 1964 yılında televizyonda yayımlanan "İnsanları Koruma Cemiyeti" adlı, kara mizah içerikli Mopet Show'unda yazarı ve yönetenidir.
Yaklaşık yirmi yıldır Türkiye'de birçok kişisel sergi açan ve karma sergilere de katılan sanatçının, Türkçeye çevrilmiş iki şiir kitabı da vardır.
Ünvan:
Yazar, Ressam, Gazeteci
Doğum:
Tahran, 1937
Okurlar
2 okur beğendi.
24 okur okudu.
16 okur okuyacak.
Okur demografisi
Kadın% 62.5
Erkek% 37.5
0-12 Yaş
13-17 Yaş
18-24 Yaş
25-34 Yaş
35-44 Yaş
45-54 Yaş
55-64 Yaş
65+ Yaş
Reklam
Alıntılar
Köküm gece
kanım güneş
Bir yaprağın yumuşaklığını aramak için
taşa girdim.
Uçuşun kokusunu aldım,
geceyi açtım
günü ışıttım.
Kelebek geçti
gün rengârenk oldu.
Senin için yaşadım,
seni yaşadım,
seninle bütünleştim
Ben sen,
sen ben,
ben ve sen biz olduk
özgürleştik.
Gecenin üstümde dans etmesine izin verdim
Düşünün düşümle sevişmesine izin verdim.
Ama geceyle kalakalıyorum
Güneşin şarkısını duyamıyorum
Kalktın,
ben nehir kayısında
bir gölge oldum
Üstüme yaprak düştü,
oturdun,
ben yok oldum.
Gecmiste yasama yer yok
Geçmişte, kuşlar ötmez
rüzgâr esmez,
Pencere yıldıza kapalıdır
Aşkın teninde toz vardır.
Yalnızca yorgun bellek vardır
Denize açılmalı,
Ağı suya atıp,
tazeliği yakalamalıyız
Yerden bir taş al,
ve varlığın ağırlığını duyumsa
Ve:
Ölümden korkmamalıyız
Ölüm kuşun sonu değildir
Olüm uçuşun sonu değildir
Ölüm ormanın sonu değildir
Ölüm elma ağacıın her yaprağındadır
Ölüm düşüncelerimizin havasıdadır
Ölüm köyde yaşamdan bahseder
Ölüm bir elma ısırrken ağıza gelir
Ölüm boğazımızda türkü söyler
Ölüm kelebeğin güzelliğinden sorumludur
Gülün sırrını aramamalıyız.
Belki,
yalnızca
gülün büyüsünde yüzmeliyiz.
Reklam
Reklam