Bazen kendi hislerinin peşinde koşmalıydı insan. Bazen kendine zaman ayırmalı. İçinden geleni ertelememeliydi. Hayat zaten ertelenmiş pişmanlıklarımızdan ibaret değil miydi?
Duygu yoktu, hisler yoktu, hoşlanmak ya da bağlanmak yoktu. İntikamın hayvani arzuları ile karıştığı anlar vardı. Kendisine yaptığı bu haksızlığın farkında olan Tümay, bunu yaşamaya hazırdı.