Sonra ağlamaya başladı,saçlarımı okşayıp, "Özür dilerim Clara,"dedi. Yetişkinlerin hayatının -onların kendi gözlerinde bile- ne kadar karmaşık ve tuhaf olduğunu,çocukların anlayamayacağını söyledi.Bazen hayatın tuzaklarla dolu bir kano yolculuğuna benzediğini,kanonun devrilip battığını.Bazen insanın ölmemek için kaçtığını,bazen...
Peki ya ben?Peki ya yetişkinler bana ne yaptıklarını biliyorlar mı?