Savaşlar arası Marksistler, faşizmin sıradan muhafazakarlığa ben zemediğini ve bu nedenle en acil muhalefeti gerektirdiğini söylerken,
faşizmin kapitalizmdeki tek olağanüstü hakimiyet biçimi olduğunu asla iddia etmemişlerdir. Sonuçta 1 939'da dünyada açıkça ve kesin olarak
faşist olan yalnızca iki ülke olmuştur ancak ikisi, dünya savaşı ve soy kırımı başlatmak için yeterli olmuştur. Tarihte hiçbir şey, yeni ve ara bir gerici siyaset biçiminin, faşizm ile muhaf azakarlık arasındaki siyasi bir alanda ortaya çıkmasını ve bir düzine üllcede yalnızca ikisi yerine aynı anda kaynaşmasını engelleyememiştir.
Aynı şekilde, hiçbir şey yeni bir tür gerici kitle siyasetinin şekillenmesini engelleyemeyecektir. Ancak büyümesi, ekolojik yıkım, kitlesel göç ve sınır rejimlerinin yoğunlaş masıyla aynı zamana denk gelecektir. Böyle bir rejim faşizmin kitlesel karakterinden yoksun olabilir ancak kendisini savaşlar arası Avrupa'dan daha büyük bir sosyal kriz durumunda bulması da olasıdır. Bu senaryoların her ikisinde de gelecek nesiller kendilerini
faşizme benzemeyen ama yine de acımasız olan rakiplerle karşı karşıya bulacaklardır.