Bir kız çocuğu sustuğunda, kim suçludur?
Onu koruyamayan ailesi mi, sessiz kalan komşusu mu, yoksa görmezden gelen toplum mu?
Her gün bir çocuk korkuyla büyürken biz hangi vicdanla susuyoruz?
İstismar sadece bir kişinin suçu değildir; sessiz kalan herkesin ortak günahıdır.
Çocukları korumak devletin, öğretmenin, ailenin değil; hepimizin görevidir.
Bir kız çocuğunun gözündeki korku, toplumun vicdanındaki karanlıktır.
Susmak, suça ortak olmaktır.
Artık kimse “benim sorumluluğum değil” diyemez.