Siyah önlükler içinde, neşe dolu çocuklardık. O günleri hiç unutmadım. Edip Cansever’in dediği gibi:”Gökyüzü gibi bir şey şu çocukluk/ Hiçbir yere gitmiyor.”
"Hapishanedeki mahkûmlar cezaları bittiğinde özgür kalır. Ya zihin hapishanesindekiler?
Onlar asla özgür olamazlar çünkü zihinlerinin hapsolduğunu bilmezler, kaçmak akıllarına bile gelmez. Benim de zihnim hapiste, Doktor. Ama ben kaçmayı akıl ettim, özgür olmak istedim. Bırakmadılar."