Yaklaşık on bin sene önce,süratle büyüyen insan nüfusu ilk defa bir kısıtlılık duygusuyla karşı karşıya kaldığında büyük bir değişim gerçekleşti.Ury bu dönemdeki insanları,kaynakların kıtlığı onları,toprağı işleyerek yiyecek üretmeye zorladığından "komplike tarımcılar"olarak adlandırıyor.Adaptasyon bir "sabit pasta"mentalitesi,herkese yetecek bolca kaynak olduğu algısı yarattı.Toprak,çalma ve yağma fırsatları yaratarak insanlar arasında bölüşüldü.Lindner bu değişimin bir "biz ve onlar" mentalitesi yarattığına dikkat çekiyor;insanlar dış gruplar tarafından işgal ve yağma edilmekten korkar hale geldiler.Lindner bu geçişi,ilk defa bir"güvenlik açmazı"yaratmış olan,ötekine dair korku bazlı düşüncelerin başlangıcı olarak nitelendiriyor.