Ergenlik sürecinde, soyut muhakeme kabiliyeti hızla gelişmeye başlar.Ancak birçok ergen ve genç yetişkin, önlerine çıkan seçeneklerin olumlu ve olumsuz yanlarını ve seçimlerinin sonuçlarını değerlendirecek (donanımdan voksun bir halde, ergenlik öncesi evrede takılı kalıyor.) Oysa güçlü muhakeme becerileri, olağan kahraman için hayati önemde. Bu nedenle, gelin, cocukların bu alanda tam olarak gelişmesini engelleyen faktörlere bakalım.
Öncelikle, bugün çocukların düşünmek için çok az boş zamanları var. Yaşamları öylesine planlı programlı ki fazla düşünmeleri de istenmiyor zaten .Onlardan sıklıkla istenen tek şey, hazır bulunmaları. Bu planlı gün içinde, çocuklara neyi, ne zaman, nasıl ve neden yapmaları gerektiği kelimesi kelimesine söyleniyor. Yaratmak ya da keşfetmek yerine, zihinleri otomatik pilota geçiyor.
Ayrıca şımartılan ve mücadeleden arındırılmış yaşamlar, sorunları çözmek ve zor görevleri tamamlamak için gereken iç gözleme ihtiyaç duymuyor. Çocuklarımızın sorunlarını çözerken, çatışmalarını hallederkken, sıkıntılarına ve hayal kırıklıklarına çare bulurken, onları zorluklardan ve sorumluluktan sakınırken, bu küçük bireyler beyin hücrelerini kullanma fırsatını ne zaman yakalayacaklar? Kuşak sorunlarında şapka çıkartılacak bir uzman olan Neil Murray, Binyılımızın standart çocuk yetiştirme tarzında iç gözlemi kamçılayacak hiçbir unsur yok. Düzenlenmiş ve gerçekleştirilmiş başıboş başarı, içe bakışı sağlamaz" diyor.
Hatalar, düşünce geliştirici güçlü bir gıda olabilir; ancak çocuklarımız, mucizevi bir rastlantı eseri hatalarının sonuçlarına katlanmak zorunda kaldıklarında, bizler, kendi aşırı planlı yaşamlarımızda, bu acıyı nasıl değerli bir derse dönüştürebileceklerini göstermek için nadiren zaman harcıyoruz. Çocuklarımıza düşünme kaslarını çalıştırma fırsatı