Konuşmanın konuşma olarak tekrarı bir tür otorite elde eder: "Bir şey, hakkında öyle dendiği için öyle olur artık" (VZ, 35:168). Konuşmanın bizatihi kendisi artık bir otoritedir. Konuşma, kendisi hakkında konuşulandan gittikçe uzaklaşır. Söz, sürekli bu şekilde kendisi için tekrar edilince, zeminini kaybeder ve böylece lakırtıya dönüşür yani kendisinden başka bir şeye göndermede bulunmaksızın dolaşan bir söz haline gelir.